Proces rekonstrukcji

Istnieje wiele technologii przenoszenia filmu do postaci cyfrowej - od telekina do skanowania włącznie.

• 1. Digitalizacja w PAL (768x576 punktów) poprzedzona telekinem
• 2. Scanning poprzedzony ultradźwiękowym czyszczeniem
• a) skanowanie w rezolucji 2048x1576 - 2K
• b) skanowanie w rezolucji 4096x3152 - 4K
• c) skanowanie w wyższych rozdzielczościach

W przypadku digitalizacji PAL ratujemy tytuły doraźnie, udostępniamy je tu i teraz nie bacząc na potrzeby przyszłych pokoleń. Koszt skanowania i obróbki 2K wydaje się być optymalny z uwagi na niedalekie potrzeby rynku (telewizja HD). Skanowanie 4K i wyższe to rozwiązanie dla produkcji współczesnych, narażonych na przypadkowe zniszczenie.

Rozmyślaniu o wyborze metody powinno towarzyszyć rozpoznanie przyszłych sposobów eksploatacji dzieła. W wielu przypadkach powrót do kina będzie bezprzedmiotowy, a pozostaną do realizacji jedynie cele archiwalne i poznawcze.

Uniwersalnym rozwiązaniem dla przyszłości byłoby przetwarzanie w jakości bliskiej 2K. Wielkość obrazu jest 8-krotnie większa od obrazu PAL. Dla porównania wielkość jednego obrazu PAL to 1.27 MB, w przypadku 2K - 9.5 MB. Koszty procesu 2K są nieporównywalnie większe, pozostawiają jednak wachlarz możliwości od kodowania w high-definition po ponowne naświetlenie zrekonstruowanego filmu na negatyw.

Zakładając, że pokonaliśmy proces skanowania, a nawet digitalizacji, posiadamy wreszcie film w postaci cyfrowej. Od tego momentu zaczyna się właściwy proces rekonstrukcji obrazu, który zakłada eliminację noise i dust, a kończy się stabilizacją obrazu.

Wspomniane procesy eliminacji defektów taśmy filmowej możemy otrzymać na dwa sposoby:

• 1. Półautomatycznie, co oznacza, że przy właściwym doborze nastawów i pełnej analizie wszystkich obrazów (90 min. filmu to 142 000 obrazów) usuniemy znaczną część defektów.
• 2. Manualnie, co sprowadza się do stałej obecności człowieka podczas całego procesu definiowania artefaktów. Operator przegląda każdy z obrazów zaznaczając defekty do usunięcia.

Proces rekonstrukcji obrazu jest procesem złożonym i wielosegmentowym, a przy tym liniowym. Wielosegmentowość, to kolejność istotnych procesów w analizie obrazu (piramida). Liniowość oznacza, że przeprowadzenie kolejnego procesu możliwe jest dopiero po zakończeniu poprzedniego.

Analiza obrazu to dla komputera macierz złożona z setek tysięcy czy milionów punktów niosących dodatkowo informacje o stopniach szarości lub kolorze. Operator musi zdefiniować sekwencje lub jak kto woli scenę, która będzie poddana analizie porównawczej. Wszelkie anomalie sygnowane są w postaci komunikatów. Dla komputera błędem może się okazać zarówno żar papierosa, którego pali Humphrey Bogart jak i szybki ruch w obrazie, jakim może być walka na pięści.

Wstępna obróbka w zależności od rezolucji materiału (PAL lub 2K) jest procesem długotrwałym. Dopiero po jego ukończeniu możemy wprowadzić założenia do eliminacji defektów. W przypadku rozwiązania półautomatycznego (rozważany jest materiał 90 minutowy) czas pracy może trwać w zależności od rezolucji kolejny tydzień lub kolejne 8 tygodni. Praca manualna to zadanie, które trudno określić w czasie, jest ona przede wszystkim zależna od stopnia zniszczenia i ilości artefaktów.

Dla przykładu:

2-minutowa sekwencja baletu Składanowskiego zarejestrowana w 1895 roku w nietypowym klatkażu 12 obrazów na sekundę, restaurowana była przez dwa tygodnie w zespole czteroosobowym. Film był scanowany w rezolucji 2K z negatywu 70 mm.